Arsenal fans weten hoe het voelt om te wachten. Seizoen na seizoen hopen. Rekenen. Geloven. Een nieuwe landstitel. Dat ene moment waarop Noord Londen weer rood kleurt. Maar hoe langer het wachten duurt, hoe groter dat ene seizoen wordt. 2003/2004. Een elftal dat simpelweg niet verloor.

Ongeslagen. 38 wedstrijden.

Denk daar eens aan. Een heel seizoen Premier League. Uit naar Old Trafford. Uit naar Anfield. Regen, modder, druk, haat, rivaliteit. En toch niet verliezen.

26 keer winnen.
12 keer gelijk.
0 nederlagen.

Dat was geen geluk. Dat was karakter.

Het teamgevoel van Highbury

Dit was geen verzameling sterren. Dit was een elftal.

Patrick Vieira die het middenveld opeiste.
Dennis Bergkamp met passes die alleen hij zag.
Thierry Henry die verdedigers liet twijfelen nog vóór de bal er was.
Sol Campbell als anker achterin.

Maar belangrijker dan namen was het gevoel.
Armen om schouders.
Samen juichen.
Samen knokken.

Zoals op iedere echte elftalfoto.

De standaard die blijft staan

Sindsdien wachten Arsenal supporters op een nieuwe titel. Een nieuwe generatie die weer geschiedenis schrijft.

Maar elke keer klinkt dezelfde vergelijking.
Ja, maar zijn ze beter dan The Invincibles?

Dat zegt alles.

Sommige kampioenschappen leveren een schaal op.
Dit kampioenschap leverde een erfenis op.

Waarom het nog steeds raakt

Omdat het groter werd dan voetbal.
Omdat het liet zien wat er kan gebeuren als talent, vertrouwen en teamgevoel samenvallen.

En misschien is dat wel waarom Arsenal fans nog altijd wachten met opgeheven hoofd. Ze hebben het al eens meegemaakt. Een seizoen waarin verliezen geen optie was.

Herbeleef het teamgevoel.
Herinner je 2004.

The Invincibles. Een elftal dat bewees dat onverslaanbaar soms echt bestaat.