Deze elftalfoto toont geen club, maar een gezin. Elf mannen, allemaal broers, in hetzelfde tenue, met dezelfde houding. Het is het elftal van de familie Greving, uitkomend voor Asser Boys. Vader en moeder stonden aan de basis van veertien kinderen. Twee dochters, twaalf zonen. Op deze foto zie je wat er gebeurt als voetbal geen keuze is, maar vanzelfsprekend onderdeel van het dagelijks leven.

De broers vormden ooit samen een team dat het opnam tegen een vergelijkbare formatie uit Sneek. Ook daar stond een familie aan de aftrap. De Altenburgs. Twee gezinnen, twee elftallen, één wedstrijd. Het duel werd zo bijzonder dat er destijds al over geschreven werd. Niet vanwege de uitslag, maar vanwege het idee dat voetbal soms letterlijk familie is.

Op de foto van de Greving-broers zie je geen hiërarchie. Geen aanvoerder die zich losmaakt. Ze staan compact, bijna beschermend om elkaar heen. De keeper zit vooraan, broers knielen en staan alsof dat zo is afgesproken aan de keukentafel. De shirts zijn identiek. De gezichten niet. Toch vormt het geheel iets dat groter is dan elf individuen.

Eén van hen, Roelof Greving, bijgenaamd Isie, schopte het tot het betaalde voetbal. Hij speelde bij Heracles en Go Ahead. Op deze foto is dat nog niet zichtbaar. Hij is hier geen prof, geen uitzondering, maar gewoon een broer in de rij. Dat maakt het beeld des te sterker. De latere carrière verandert niets aan de oorsprong.

De Altenburgs

Hieronder foto van De Altenburgs uit Sneek. Ook dit is een team uitsluitend uit familieleden. Ook een verhaal over opgroeien in een groot gezin. Over samen voetballen omdat het logisch is. Over een tijd waarin teams soms ontstonden aan de eettafel en niet in de bestuurskamer.

Deze elftalfoto’s laten zien hoe breed voetbal kan zijn. Niet georganiseerd vanuit een club, maar gevormd door bloedbanden. Het is een beeld dat nauwelijks nog denkbaar is. En juist daarom blijft het hangen. Een team dat begon als familie en eindigde als geschiedenis.