De elftalfoto laat geen twijfel toe. Dit is geen begin meer, dit is bevestiging. Veel blije gezichten, armen om elkaar heen, een doel vol spelers. Het eerste kampioenschap na de fusie is binnen en dat moment mocht vastgelegd worden. Niet netjes in rijen, maar zoals het voelde.

De fusie tussen Robur en VV Harlingen was ooit vooral een verstandige keuze. Twee clubs met een eigen verleden besloten samen verder te gaan omdat dat nodig was. Minder leden, minder vrijwilligers, een veranderende stad. FC Harlingen ontstond niet uit euforie, maar uit realisme. Wat toen nog moest groeien, staat hier nu zichtbaar bij elkaar.

Juist daarom krijgt deze foto extra betekenis. De spelers dragen hetzelfde shirt, maar ook het besef dat samen werken loont. Oude clubkleuren zijn samengebracht in één identiteit. Wat ooit naast elkaar bestond, viert hier gezamenlijk succes. Het kampioenschap voelt als een eerste tastbaar antwoord op de vraag of de fusie zou werken.

In de gezichten zie je geen geschiedenisstrijd, maar opluchting en plezier. Dit is een elftal dat elkaar heeft gevonden. Niet alleen sportief, maar ook als groep. De foto laat zien dat fusies niet alleen verlies betekenen. Soms leveren ze iets op wat eerder niet mogelijk was.

Deze elftalfoto markeert het moment waarop FC Harlingen niet langer een samenvoeging is, maar een club op zichzelf. Het verleden blijft bestaan in verhalen langs de lijn, maar op het veld is iets nieuws ontstaan. Een team dat samen kampioen werd. En precies dat maakt dit beeld zo krachtig.